Mieczysław Fogg

Mieczysław Fogg

Mieczysław Fogg (1901 – 1990) – właściwie Mieczysław Fogiel – urodzony w Warszawie polski piosenkarz i chórzysta śpiewający barytonem lirycznym, towarzysz sceny polskich artystów kabaretowych m.in. Hanki Ordonówny, Stefci Górskiej, Zuli Pogorzelskiej czy Adolfa Dymszy. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 (ranny na froncie).
Podczas II wojny światowej występował (za zgodą władz Podziemnej Polski) w kawiarniach dostępnych polskiej publiczności, m.in. w Cafe Bodo i Swann, U Aktorek i Lucyna. Wziął udział w powstaniu warszawskim jako żołnierz Armii Krajowej. W konspiracji nosił pseudonim „Ptaszek”. Podtrzymywał na duchu powstańców i mieszkańców Warszawy śpiewając w szpitalach, na barykadach i w schronach. Za udział w powstaniu otrzymał Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami.
W okresie okupacji udzielał schronienia swoim żydowskim przyjaciołom – Ignacemu Singerowi (znany jako Iwo Wesby), kierownikowi muzycznemu kabaretu „Qui pro Quo”, który wraz z żoną i córką uciekł z getta warszawskiego, Stanisława Templa, inżyniera z Wilna, który pracował dla wytwórni płytowej oraz nauczyciela śpiewu, Stanisława Kopfa, który ukrywał się u Fogga do momentu uzyskania fałszywych dokumentów, dzięki którym mógł wyjechać z Warszawy.
Po wojnie w latach 1945–1946 prowadził przy ul. Marszałkowskiej 119 własną kawiarnię artystyczną Cafe Fogg, a w latach 1946–1951, kierował wytwórnią płyt gramofonowych Fogg Record. Obie firmy zostały jednak znacjonalizowane przez władze komunistyczne i wkrótce zakończyły działalność. Od 1946 występował w programach estradowych i z własnymi recitalami, w których towarzyszyły mu m.in. żeńskie zespoły.
W trwającej ponad 60 lat karierze wystąpił na blisko 16 tysiącach koncertów. Śpiewał w dwudziestu pięciu krajach Europy oraz w Brazylii, Izraelu, na Cejlonie, w ośrodkach polonijnych Nowej Zelandii, Australii i wielokrotnie w USA i Kanadzie.
Mieczysław Fogg jest pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
https://www.1944.pl/powstancze-biogramy/mieczyslaw-fogg,10236.html
Mieczysław Fogg: Od palanta do belcanta. Warszawa: Iskry, 1976, s. 84.